RSS

Monthly Archives: Ապրիլի 2014

Հովհաննես Թումանյան/ ՍԱՍՈՒՆՑԻ ԴԱՎԻԹԸ

1450727_646214398771073_1351353556_n

ՍԱՍՈՒՆՑԻ ԴԱՎԻԹԸ

1

Առյուծ Մըհերը, զարմով դյուցազուն,
Քառասուն տարի իշխում էր Սասուն.
Իշխում էր ահեղ, ու նըրա օրով
Հավքն էլ չէր անցնում Սասմա սարերով։
Սասմա սարերից շա՜տ ու շատ հեռու
Թնդում էր նրա հռչակն ահարկու,
Խոսվում էր իր փառքն, արարքն անվեհեր.
Հազար բերան էր — մի Առյուծ-Մհեր։

2

Էսպես, ահավոր առյուծի նըման,
Սասմա սարերում նստած էր իշխան
Քառասուն տարի։ Քառասուն տարում
«Ա՜խ» չէր քաշել նա դեռ իրեն օրում.
Բայց հիմի, երբ որ եկավ ծերացավ,
Էն անահ սիրտը ներս սողաց մի ցավ։
Սկըսավ մըտածել դյուցազուն ծերը.
— Հասել էն կյանքիս աշնան օրերը,
Շուտով սև հողին կերթամ ես գերի,
Կանցնի ծըխի պես փառքը Մըհերի,
Կանցնեն և՛ անուն, և՛ սարսափ, և՛ ահ,
Իմ անտեր ու որբ աշխարքի վըրա
Ոտի կըկանգնեն հազար քաջ ու դև…
Մի ժառանգ չունեմ՝ իմ անցման ետև
Իմ թուրը կապի, Սասուն պահպանի…
Ու միտք էր անում հըսկան ծերունի։ Read the rest of this entry »

Advertisements
 

Պիտակներ՝ , ,

Ում գանձն է ա­վե­լի լա­վը (ճա­պո­նա­կան հե­քիաթ)

1619092_620465634709455_825584168_n10258016_634595189963166_6698868309713773460_n

Մի իշ­խան բազ­մա­թիվ զար­մա­նահ­րաշ գան­ձեր ու­ներ: Ի՛նչ ա­սես կար դրանց մեջ. թե՛ մո­րու­քա­վոր առ­յու­ծի եղջ­յուր, թե՛ ձկան պորտ, թե՛ թեն­գո­ւի հով­հար և ­նույ­նիսկ ո­րո­տի աստ­ված ­Կա­մի­նա­րի­սա­մա­յի ազդ­րա­կա­պը: Իշ­խա­նը շատ էր հպար­տա­նում իր գան­ձե­րով,բայց նրա հպար­տութ­յան ա­ռար­կան հատ­կա­պես ոս­կե ա­քա­ղաղն էր: Այն շատ նման էր կեն­դա­նի ա­քա­ղա­ղի և­ ա­մեն օր, հենց լույ­սը բաց­վում էր, ե­րեք ան­գամ կան­չում էր.

— ­Ծուղ­րու­ղո՜ւ…

Իշ­խա­նի հա­մար մե­ծա­գույն վա­յելք էր ժա­մա­նակ առ ժա­մա­նակ իր գան­ձե­րը հա­նելն ու դրան­ցով հիա­նա­լը: Ի­րեն ա­ռանձ­նա­պես դուր ե­կող գան­ձե­րից նա եր­բեք չէր հոգ­նում: Իշ­խանն ու­ներ ութ գլխա­վոր ծա­ռա­ներ: Ն­րան­ցից յու­րա­քանչ­յու­րը, ինչ­պես և ­վա­յել է իշ­խա­նա­կան ծա­ռա­նե­րին, ու­ներ իր գան­ձը` հազ­վագ­յուտ մի իր, ո­րով հպար­տա­նում էր: Եվ ա­հա, մի օր իշ­խա­նը կան­չում է այդ ծա­ռա­նե­րին և ն­րանց ա­սում.

— ­Վա­ղը ե­րե­կո­յան հրա­շա­լիք­նե­րի ցու­ցադ­րութ­յուն եմ կազ­մա­կեր­պե­լու: ­Բո­լորդ դղյակ կգաքձեր գան­ձե­րով: ­Նա, ում գան­ձը լա­վա­գույ­նը հա­մար­վի, մեծ պարգ­ևի կար­ժա­նա­նա:

Ծա­ռա­ներն ու­րա­խա­նում են:

— ­Գան­ձե­րի ցու­ցադ­րութ­յո՜ւն… ­Հե­տաքր­քիր է…

— ­Պարգևն ի՛մն է լի­նե­լու…

— Ի՜նչ ես ա­սում, ի­հար­կե ո՛չ… Ե՛ս եմ ստա­նա­լու պարգ­ևը:

Այս­պես, ի­րար  մեջ խո­սե­լով, ծա­ռա­նե­րը գնում են ի­րենց տնե­րը:

Հա­ջորդ օ­րը ե­րե­կո­յան իշ­խա­նը գան­ձա­րա­նից հա­նում է ոս­կե ա­քա­ղաղն ու սպա­սում: ­Շու­տով հայտն­վում է ա­ռա­ջին ծա­ռան: ­Նա բե­րել էր իր գան­ձը՝ հրե­շի աչք: Երկ­րորդ ծա­ռան փոք­րիկ գանգ է բե­րում.

— ­Հոր­թի գանգ է,- ինքն ի­րե­նից գոհ՝ ա­սում է նա: Read the rest of this entry »

 

Պիտակներ՝

Սուրբ Հարության կամ Զատկի տաղավար տոն. Ապրիլի 20-ին

Harutyan-ton-Zatik-300x225

Զատիկ

Մեր Տիրոջ՝ Հիսուս Քրիստոսի Հարության տոնը կոչվում է Զատիկ: Զատկին հունարեն «փասկա» են ասում, որը նշանակում է գաղթ: Վարդապետներն այս բառի «փ» տառը փոխարինել են «պ»-ով, «կ»-ն՝ «ք»-ով և «պասքա» վերանվանել:
«Զատիկ» նշանակում է անցում չարչարանքներից: Նկատի ունի Իսրայելի որդիների չարչարանքները փարավոնից, հորթին երկրպագելուց (տե՜ս Ելք ԼԲ 19-20), փորձության ջրից (տե՜ս Ելք ԺԷ 6-7), օձերի խայթոցներից (տե՜ս Թվեր ԻԱ 6), Կորխի ապստամբությունից (տե՜ս Թվեր ԺԶ 33-35), ևզանազան պատերազմներից: Չարչարանք էր նաև Գաղգաղայում թլփատվելը (տե՜ս Հեսու Ե 2) և մանանայի պակասելը (տե՜ս Հեսու Ե 12), քանզի այնուհետև նրանք պետք է իրենց ճակատի քրտինքով հացը վաստակեին: Այդ պատճառով էլ հրեաները Զատկի տոնակատարության ժամանակ յոթ օր դառնահամ բույսեր և բաղարջ՝ չարչարանացհաց են ուտում՝ որպես հիշատակ իրենց կրած չարչարանքների (տե՜ս Բ Օրենք ԺԶ 3):
Զատիկ նաև անցարան է նշանակում, որպես հիշատակ հրեաների՝ Եգիպտոսից դուրս գալու և Կարմիր ծովով անցնելու: Սա խորհրդանշում է անցումը չարից դեպի բարին, պակասությունից դեպի լիություն, անպիտանությունից և չար գործերից՝ դեպի պիտանություն ու առաքինի վարք: Read the rest of this entry »

 

Պիտակներ՝

Գրքի տոն կրթահամալիրում

This slideshow requires JavaScript.

Ապրիլի 14-ին «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում «Գրքի տոն» էր: Իսկական գրքաշատ հրավառություն՝ լի անակնկալներով, բեմադրություններով, հաղթանակներով, մրցանակներով:

Գրքի տոնին մասնակցում էին  միանգամից երեք հրատարակչություններ՝ 1.«Էդիթ Պրինտ» 2.«Զանգակ» 3.«Անտարես», նրանք ներկայանում էին նոր ու հետաքրքիր գրքերով: Գրքերը կրթահամալիրի դասավանդողի, սովորողի համար  մատչելի գներով էին ներկայացված:

 «Էդիթ Պրինտ» հրատարակչությունը նվերներ  հանձնեց  «Աշխարհի իմաստուն հեքիաթները» մրցույթի հաղթողներին, որոնք արժանացան հատուկ մրցանակ գրքերի: Այդ մրցույթում Դպրոց պարտեզը  ունեցավ  երկու մրցանակ, որին արժանացան իրենց իմաստուն հեքիաթների էլէկտրոնային գրքերով ՝1. Արմինե Աբրահամյան և իմաստունիկներ   2.Իմաստունիկներ և Տաթև Ավետիսյան:

Առիթ ունեցանք նաև ներկայացում դիտելու: Թատրոնի խումբը՝ Քնարիկ Ներսիսյանի ղեկավարությամբ, «Աշխարհի իմաստուն հեքիաթները» գրքից երկու իմաստուն հեքիաթ էին բեմադրել՝ իտալական «Ի՞նչն է ավելի կարևոր» և ֆրանսիական «Կտցահարված սիրտը» հեքիաթները:

 

 

 

Պիտակներ՝

Համո Սահյան/ բանաստեղծություններ

Համո Սահյան

ԹՌԱՎ ԳՆԱՑ

Անտառն իմ մեջ, ես՝ անտառի…առավոտ:
Մահվան խորհուրդ: Անմահության համ ու հոտ:

Մխրճվել եմ խոր խոհերում… ու հանկարծ
Մանգղթեւիկն իջավ թեւիս ու մնաց:

Իջավ թեւիս, թեւահարեց, ծկլթաց,
Աչքերիս մեջ բեկվեց նրա աչքը թաց:

Վիրավոր էր. ոտից արյուն էր կաթում:
Աղերսարկու՝ հույսը ինձ հետ էր կապում:

Աշխարհն ինձնից ի՜նչ գաղտնիքներ է պահել,
Ծիծեռնակը ե՞րբ է մարդուն վստահել…

Անտառն ասես դարձավ հին տունը տատիս,
Զարթնեց իմ մեջ հեքիմությունը տատիս:

Տատիս նման առաջ վախը չափեցի,
Հետո վերքը տատիս ձեւով կապեցի:

Ծիծեռնակը իր առնելիքը առավ,
Ծիվ-ծիվ կանչեց, թեւին տվեց ու թռավ:

Թռավ գնաց: Տուն եմ գալիս ես մենակ,
Անտառն իմ մեջ՝ մի վիրավոր ծիծեռնակ:

  Read the rest of this entry »

 

Պիտակներ՝

Տեսանյութեր

 

Պիտակներ՝

Ծեր սամուրայի խրատը

wfe5iYKrS70

Ճապոնիայում, մայրաքաղաքից ոչ հեռու գտնվող մի քաղաքում ապրում էր մի ծեր սամուրայ:Մի անգամ, երբ նա պարապում էր իր աշակերտների հետ, նրան է մոտենում մի երիտասարդ ռազմիկ, որը հայտնի էր իր դաժանությամբ և կոպտությամբ: Նրա սիրելի հնարքը սադրանքն էր. նա հունից հանում էր հակառակորդին և վերջինս ընդունում էր նրա մարտահրավերը, իրար հետևից սխալներ գործում և ի վերջո պարտվում:Երիտասարդ ռազմիկը սկսում է վիրավորել ծերունուն, քարեր նետել նրա վրա, անպատվում ամենավերջին բառերով: Բայց ծերունին անդրդվելի էր և շարունակում էր պարապմունքը: Արդյունքում, օրվա վերջին հոգնած և բորբոքված երիտասարդը հեռանում է:Ծերունում անտարբերությունից զարմացած աշակերտները հարցնում են նրան. Read the rest of this entry »

 

Պիտակներ՝ ,